کتاب چهارم - در اقامتگاه (ماده 1002 الی 1010)

ماده ۱۰۰۲

اقامتگاه هر شخصي عبارت از محلي است که شخص در آن جا سکونت داشته و مرکز مهم امور او نيز در آن جا باشد. اگر محل سکونت شخصي غير از مرکز مهم امور او باشد مرکز امور او اقامتگاه محسوب است. اقامتگاه اشخاص حقوقي مرکز عمليات آن‌ها خواهد بود.

ماده ۱۰۰۳

هيچ کس نمي‌تواند بيش از يک اقامتگاه داشته باشد.

ماده ۱۰۰۴

تغيير اقامتگاه به وسيله‌ي سکونت حقيقي در محل ديگر به عمل مي‌آيد مشروط بر اين که مرکز مهم امور او نيز به همان محل انتقال يافته باشد.

ماده ۱۰۰۵

اقامتگاه زن شوهردار همان اقامتگاه شوهر است مع‌ذلک زني که شوهر او اقامتگاه معلومي ندارد و همچنين زني که با رضايت شوهر خود و يا با اجازه‌ي محکمه مسکن علي‌حده اختيار کرده مي‌تواند اقامتگاه شخصي علي‌حده نيز داشته باشد.

ماده ۱۰۰۶

اقامتگاه صغير و محجور همان اقامتگاه ولي يا قيم آن‌ها است.

ماده ۱۰۰۷

اقامتگاه مأمورين دولتي، محلي است که در آن جا مأموريت ثابت دارند.

ماده ۱۰۰۸

اقامتگاه افراد نظامي که در ساخلو هستند محل ساخلوي آن‌ها است.

ماده ۱۰۰۹

اگر اشخاص کبير که معمولاً نزد ديگري کار يا خدمت مي‌کنند در منزل کارفرما يا مخدوم خود سکونت داشته باشند اقامتگاه آن‌ها همان اقامتگاه کارفرما يا مخدوم آن‌ها خواهد بود.

ماده ۱۰۱۰

اگر ضمن معامله يا قراردادي طرفين معامله يا يکي از آن‌ها براي اجراي تعهدات حاصله از آن معامله محلي غير از اقامتگاه حقيقي خود انتخاب کرده باشد نسبت به دعاوي راجعه به آن معامله محلي که انتخاب شده است اقامتگاه او محسوب خواهد شد و همچنين است در صورتي که براي ابلاغ اوراق دعوي و احضار و اخطار محلي را غير از اقامتگاه حقيقي خود معين کند.