باب اول - در احياي اراضي موات و مباحه (ماده 141 الی145)

ماده ۱۴۱

مراد از احياي زمين آن است که اراضي موات و مباحه را به وسيله‌ي عملياتي که در عرف، آباد کردن محسوب است از قبيل‌ زراعت، درختکاري، بنا ساختن و غيره قابل استفاده نمايند.

ماده ۱۴۲

شروع در احيا از قبيل سنگ چيدن اطراف زمين يا کندن ‌چاه و غيره، تحجير است و موجب مالکيت نمي‌شود ولي براي‌ تحجيرکننده ايجاد حق اولويت در احيا مي‌نمايد.

ماده ۱۴۳

هر کس از اراضي موات و مباحه قسمتي را به قصد تملک‌ احيا کند مالک آن قسمت مي‌شود.

ماده ۱۴۴

احياي اطراف زمين موجب تملک وسط آن نيز مي‌باشد.

ماده ۱۴۵

احياکننده بايد قوانين ديگر مربوط به اين موضوع را از هر حيث رعايت نمايد.